meningen en meningen

Bijna is het zover, 14 oktober komt heel dichtbij.

En dan is er weer het “feest van de democratie”. De dag dat iedereen van mening mag verschillen en de schaakstukken verzetten.

Dat is een goede zaak, want er zijn veel plaatsen op deze planeet waar men niet van mening kan en mag verschillen, en andere plaatsen waar het wel kan, maar dan met risico op gevangenisstraf of erger. Laten we het noorden van het Koreaanse schiereiland, de wijde omgeving van de Bosporus of de meest noord-oostelijke provincie van Spanje maar even niet vermelden tussen de talloze voorbeelden.

Maar in Vlaanderen kan het dus wel, en dat is een groter geluk dan je je kan inbeelden.

Dus het werkt als volgt : jij zegt jouw mening (bijvoorbeeld : leve de koning, vive la belgique, eenheid maakt macht) en vervolgens zeg ik de mijne (bijvoorbeeld : laten we in dit land als vrienden uit mekaar gaan, en daarna nog samenwerken).

Mooi, elk onze (tegengestelde) mening. En nu laten we die mening aan de kiezer weten en die beslist welke richting hij uitwil.

Werkt het zo ? Spijtig genoeg merk ik heel dikwijls dat het zo niet werkt. Ik zeg mijn mening en jij begint die mening af te kraken, en nog meer zelfs, jij begint mijn persoon af te kraken. En met die argumenten ga je naar de kiezer. Hij moet dus kiezen uit negatieve argumenten.

Liefste politici, praat eens over jezelf en over je eigen partij. Ik zal dat ook doen over de mijne, en laat de kiezer beslissen over positieve argumenten. En als mijn hond al eens op jouw stoep gekakt heeft (ik ruim dat trouwens altijd op), ga dan niet aan honderd buren en vrienden vertellen dat ik daarom een slecht politicus of persoon ben.

We moeten na 14 oktober nog samenleven, en vooral met de kiezer ! (en met mijn hond ook)

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *