Mensen en grenzen

Ja, wat is dat toch ? Waarom zijn mensen zo met “grenzen” bezig?

Een Europese parlementsleider stelde die vraag een paar dagen geleden, voor wie het nieuws volgt. En voor het stellen van die vraag riskeert hij een lange gevangenisstraf.  Jawel, in Europa.

Grenzen hebben hun nut, om een groep mensen met een gemeenschappelijke taal en cultuur te verenigen en hen een bestuurlijk overheid (ja, daar is dat woord weer) te geven, zodat ze zich kunnen organiseren.

Maar de meeste van onze grenzen zijn niet ontstaan door het verlangen om volkeren te verenigen. Ze zijn ontstaan door oude politieke spelletjes.

Kijk maar naar het oude, uiteindelijk ontplofte, Joegoslavië. Kijk naar Frankrijk met Bretangne en Corsica. Kijk naar Italië met Lega Nord en hun grote aanhang, kijk naar al dan niet Noord-Ierland, kijk naar Schotland.

Ik ga je niet vervelen met een lijst van regio’s die zich willen afscheiden omdat ze geen “natuurlijk” land zijn, maar er zijn er meer dan 40 in west-Europa !

En ja, kijk naar Spanje met Catalonië en Baskenland, regio’s dewelke hun eigen identiteit geweigerd wordt en waar mensen, om het vragen naar een identiteit, opgesloten worden.  Maar je had al door dat ik het daarover had, niet ?

Ook in België hebben we dit vraagstuk.  Geef toe, wij zijn geen “land”, wij zijn oorspronkelijk een bufferstaat. Wij zijn het resultaat van een politiek spelletje.

Het noorden van dit land heeft totaal geen overeenkomst met het zuiden. Niet economisch, niet cultureel, niet wat taal betreft.  Ken jij Frederic Francois ? Ga eens in Charleroi vragen wie Koen Wouters is. Probeer het eens…

Nu ja, cultuur is misschien nog iets anders, hahaha.

Wij hebben een ongelooflijk complex bestuurssysteem vanwege het feit dat we deze twee taalgroepen en culturen moeten onderbrengen onder één regering, één parlement en een rechterlijk systeem. Een systeem dat zoveel eenvoudiger kan en ons zoveel geld kost.

Zou het niet beter zijn dat we goeie buren worden in plaats van kibbelende en dure samenwonenden ? Je kan heel goeie relaties met je buur hebben, handel drijven, gemeenschappelijke projecten uitvoeren, enzovoort, maar je hoeft de koelkast niet te delen.

Dat lukt ons toch ook met Duitsland, Nederland en Frankrijk ?

Oeps, Luxemburg vergeten, sorry groothertog Hendrik !

Heeft dit nu iets met gemeentepolitiek te maken, vraag je je af…

Jazeker ! We denken teveel over die straat en die deelgemeente, en we vergeten dat we deel uitmaken van een veel groter geheel.

Ik woon in Kiezegem (voila, een tip van de sluier), maar eigenlijk is dat Meensel-Kiezegem.  Geen fusiegemeente, maar al samen van voor het ontstaan van België.  Maar wel deel van de gemeente Tielt-Winge, die op zijn beurt deel uitmaakt van Vlaams-Brabant.

En Ja, dat is deel van Vlaanderen. En Vlaanderen is deel van België, spijtig genoeg (en daar geef ik dan ook een deeltje van mijn politieke visie weg). En België is deel van de Europese unie, welke geografisch deel is van het Europese continent.

En dat is dan weer een klein deeltje van de planeet “aarde” (plus opgeëiste stukjes van de maan).

En ik kan nog een heel stuk verder gaan. Punt is : we zien onszelf dikwijls te belangrjk en vooral te geisoleerd. Mijn straat in Kiezegem is belangrijk en ikzelf en mijn buren willen goed bestuurd worden op gemeentelijk vlak, maar we mogen niet vergeten dat we deel uitmaken van een veel en veel groter geheel. En de organisatie, staatkundig van dat grote geheel laat veel te wensen over.

Mogen we dan niet denken over herorganisatie van België, Europa, mag dat op gemeentelijk vlak niet aan bod komen ? Wij maken daar ook deel van uit! Of moeten wij onze mond houden en enkel spreken over welk verkeersbord op kruispunt xyz komt ? (waar uiteraard iemand over moet nadenken, maar er vooral niet teveel lawaai over moet maken, enkel goed nadenken).

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *